Rozdział 3

' w życiu najcenniejsze są momenty które wstrzymują oddech '

Weszłam  do samolotu i zajęłam miejsce przy oknie. Wyciągnęłam telefon i słuchawki w których zaraz potem było słychać piosenkę. Zamknęłam oczy i zasnęłam. Po Kilku godzinach obudziło mnie lekkie klepanie w ramie :

 - Młoda damo, budzimy się. - powiedziała do mnie ciepłym głosem miła staruszka.

 - Ej już wstaje. Dziękuję, że mnie pani obudziła.

 - Nie ma za co kochanie. - uśmiechnęła się do mnie.

Spojrzałam w małe okienko samolotu i zobaczyłam tam lotnisko. Byłam już ma miejscu. Wyszłam i zabrałam swoje bagaże. Po chwili byłam już w środku, czekała na mnie pani Collins. Podeszłam do niej i przywitałam się. 

 - Dzień Dobry Pani Collins. - powiedziałam z lekkim uśmiechem na twarzy.

 - Witam naszą nową uczennicę. Carmen tak?

 - Tak.

 - Dobrze chodźmy do samochodu i oprowadzę cię po szkole.

Przytaknęłam głową i uśmiechnęłam się promiennie. Kilka minut później siedziałam już w taksówce i byłam w drodze na Uniwersytet. Gdy dojechaliśmy na miejsce byłam zaskoczona. Uczelnia była ogromna, wokół niej rosły różnobarwne kwiaty.Po prawej stronie była bogato zdobiona fontanna.

 - w życiu najważniejsze są momenty które wstrzymują oddech. - powiedziałam sobie w myślach.

Weszliśmy do środka i ucieszyłam się. Rozejrzałam się troche i byłam  zachwycona tym co zobaczyłam. Do Pani Collins podszedł inny nauczyciel który coś do niej szeptał.

 - Carmen, mam bardzo ważną sprawę. Przepraszam cię bardzo. Pozwól, że oprowadzi cię Melanie.

 - Dobrze, nic się nie stało. - odpowiedziałam.

 - Życzę miłego dnia tutaj. - usmiechnęła sie do mnie i poszła do swojego gabinetu.

 Podeszła do mnie dziewczyna z blond długimi włosami.

 - Cześć Melanie jestem, a ty? Nowa jesteś?

 - Hej - uścisnęłam jej dłoń.- Miło mi ci poznać. Jestem Carmen, tak tak nowa tutaj. - uśmiechnęłam sie.

 - Mi również. Chodź oprowadzę cię. - złapała mnie za rękaw koszuli i pociągnęła za sobą. 

Oprowadzanie zajęło dużo czasu. Było tam kilkanaście sal.

 - a tutaj jest sala matematyczna. - uśmiechnęła się Melanie pokazując na kremowe drzwi. - a tu są pokoje.

Weszłam do środka i usiadłam na łóżku.

 - I jak ci się podoba?- zapytała mnie blondynka.

 - Jest wspaniale. Uczelnia jest ogromna. - uśmiechałam się.

 - No jest, ale przyzwyczaisz się.

Uśmiechnęłam sie do niej promiennie. Byłam wykończona, dlatego umyłam się, przebrałam i położyłam spać.

________________________________________________________

tratata. Jest rozdział, wreszcie co nie? Podoba mi się on.